Kategoria: Psychologia

Pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz.  Kształtuje się ono błyskawicznie nawet w ciągu od 0,1 sekundy, najdłużej zaś w czasie do 30 sekund. Jak jednak poznać, czy wrażenie, jakie zrobiłeś na kobiecie jest pozytywne?

Język ciała kobiet – pierwsze wrażenie

Nasi przodkowie bardzo często musieli oceniać w ułamku sekundy, czy obcy stanowi zagrożenie. Ta zdolność wciąż daje o sobie znać, mimo ewolucji. Pierwsze wrażenie w kontakcie z nowo poznaną osobą kształtuje się w ułamku sekundy, jednak konsekwencje tej chwili mogą determinować późniejsze decyzje. Najczęściej to na podstawie pierwszego wrażenia kobieta ocenia, czy chce kontynuować znajomość z mężczyzną, czy też nie. Dlatego też nie sposób nie doceniać mądrości porzekadła: „Nigdy nie dostaniesz drugiej szansy na pierwsze wrażenie”. Jak jednak przekonać się, jakie emocje budzisz w kobiecie? Najlepiej jest obserwować jej mowę ciała, zwracając szczególną uwagę na następujące sygnały:

• Twarz i oczy – to najbardziej wyeksponowane części ludzkiego ciała. Same oczy przekazują kilka rodzajów komunikatów. Wpatrywanie się w kogoś (nie nachalnie) oraz rzucanie raz po raz spojrzeń, jest interpretowane jako oznaka zainteresowania kobiety. Utrzymywanie kontaktu wzrokowego świadczy także o sympatii dla tej osoby. Czasem jest to wyraz sympatii już istniejącej, a niekiedy nawet budzącej się bądź rosnącej.

• Ruchy ciała  – komunikaty niewerbalne będące oznaką zainteresowania wysyłają nie tylko oczy, ale również poprzez ruchy ciała: gesty, postawę, pozycję, jaką przebieramy wobec innych. Kobiety zainteresowane mężczyzną często ułożeniem ciała (lekkie pochylenie w kierunku rozmówcy) dają do zrozumienia, że mężczyzna nie jest im obojętny. Również dotyk pozwoli wysnuć wnioski dotyczące stosunku partnerki do jej rozmówcy. Dotyk zwiększa sympatię i poprawia zgodność. Częsty jest ze strony kobiety dotyk, pozornie przypadkowy, wyrażający się np. w delikatnym dotknięciu ramienia czy zdjęcia z marynarki niewidzialnej nitki. Warto również zwrócić uwagę na gestykulacje kobiety – jeśli odsłania ona nadgarstki to oznacza to, że czuje się bezpieczna.

Warto pamiętać, że dobry kontakt z kobietą wpływa na jej postrzeganie mężczyzny. Zostało bowiem udowodnione, że partnerzy stają się dla siebie bardziej atrakcyjni, kiedy porozumiewają się pozytywnie, również za pomocą gestów. Warto zatem zadbać, aby były one właściwie odczytane i by odpowiednio na nie reagować.

Sztuka od wieków wyraża oraz podkreśla znaczenie piękna. Atrakcyjność jest dostrzegania już od najmłodszych lat, zaś osobom ładnym częściej przypisuje się pozytywne cechy społeczne. Na szczęście mamy wpływ na własną atrakcyjność i wcale nie musimy w tym celu odwiedzać chirurga plastycznego. Wystarczy zadbać o swoją fryzurę.

Co Twoje włosy mówią o Tobie?

Fryzurę tworzy dany kształt. Osiąga się ją poprzez odpowiednia stylizację włosów, zrównoważone linie, które dobrze się będą komponowały zarówno z kształtem głowy, cechami twarzy, jak i charakterem i stylem życia. Podstawowym celem fryzury nie jest wcale olśniewający wygląd, ale jego poprawienie i zwiększenie pewności siebie. Wybierając daną fryzurę należy pamiętać, że istnieją uczesania odpowiednie do pracy, a także po pracy, inne na co dzień, a inne na specjalne okazje. W każdym jednak przypadku muszą one współgrać z naszą osobowością, strojem, makijażem i dodatkami.

Fryzura musi być również dopasowana do wieku klientki – modna, młodzieżowa fryzura może u starszej osoby wyglądać nieatrakcyjnie, podkreślając niedoskonałości jej urody. Już same ostre linie obecne w nowoczesnych stylach podkreślają zmarszczki na twarzy, czole oraz wokół ust.

Fryzura ponadto musi uwzględniać charakter pracy. Istnieją pewne zawody (na przykład pielęgniarka, chirurg, kucharka), które niosą ze sobą konieczność upięcia włosów bądź takiego ich cięcia, żeby pojedyncze kosmyki nie wymykały się spod czepka. W takim przypadku nie powinno się decydować na mocne cieniowania.

Na zdrowym ciele zdrowe … włosy

Organizm człowieka przypomina system naczyń połączonych co oznacza, że jakiekolwiek zaburzenia w jednej ze sfer, przekładają się na kłopoty z innym organem czy zewnętrzne oznaki wewnętrznych problemów. Ciesząca się witalnością osoba, która dba o kondycję fizyczną, kocha ruch, przebywanie na świeżym powietrzu, której dieta jest zbilansowana, będzie z pewnością dumną posiadaczką pięknych, gęstych i lśniących włosów.

Jeśli włosy są szorstkie, rozdwajają się na końcach i straciły blask to może oznaczać, że padły ofiarą mocnych farb, dekoloryzacji, rozjaśniania, trwałej ondulacji, a także suszenia włosów gorącym powietrzem, charakterystycznego szczególnie dla osób żyjących w pospiechu. Jeśli natomiast się przetłuszczają, to może to być oznaką problemów z przemianą materii i układem krążenia.

Fryzura a charakter

Fryzura jest też odbiciem naszej osobowości, stosunku do życia oraz do siebie. Synonimem „szarej myszki” powinien stać się naturalny kolor włosów i nieśmiertelny kucyk. Długie, opadające na plecy włosy mogą świadczyć o silnej potrzebie niezależności, umiłowaniu natury oraz prostoty życia. Włosy krótkie, ekscentryczne pazurki i wyraźne asymetrie są oznaką awangardowego sposobu bycia, bojowego ducha i chęci przełamania tradycyjnego podziału społeczeństwa i przypisywania mu ról męskich i kobiecych.

Dużo o osobie może powiedzieć również kolor. Osoby farbujące włosy na kolor blond, nawet podświadomie, chcą zwrócić na siebie uwagę. Włosy koloru rudego mają być z kolei oznaką drapieżności, natomiast farbowanie włosów na kolor ciemny wiąże się z pragnieniem otoczenia się nimbem tajemniczości.

Dlaczego jedni lubią się przytulać, a w przypadku innych nawet poklepanie po ramieniu budzi agresje? Dlaczego dzieci nie lubią buziaków cioci, a szef stojący nam za plecami paraliżuje i budzi u nas lęk? Wszystkiemu winna jest strefa dystansu.

Czym jest strefa dystansu?

Dystans fizyczny jest jednym z kanałów niewerbalnych, który mówi o stopniu zażyłości pomiędzy uczestnikami relacji. Jeśli jest on niewielki bądź skraca się on w trakcie rozmowy to oznacza, że partnerzy interakcji rozumieją się bardzo dobrze, pojawiła się pomiędzy nimi więź i chcą oni kontynuować relacje. Sygnały przeciwne, tj. duży dystans bądź jego zwiększanie w trakcie trwania rozmowy są sygnałem oddalania się psychicznego, co przekłada się na sferę fizyczną.

Strefa dystansu określa odległość, która pozwala nam komfortowo poruszać się, żyć, a także rozmawiać z innymi ludźmi i z nimi pracować. Można wyróżnić cztery strefy dystansu, tj.:

• strefa intymna – 0 – 45cm (dopuszczalna dla osób bliskich),
• strefa osobista – 45 – 120 cm (strefa funkcjonująca w pracy, szkole, w trakcie spotkań towarzyskich),
• strefa społeczna – 120 –360 cm (odległość zachowywana w kontaktach z ludźmi, których zbyt dobrze nie znamy),
• strefa publiczna – powyżej 360 cm (odległość, którą przyjmujemy zwracając się do większej grupy ludzi).

Przekraczanie strefy intymnej czy osobistej jest traktowane jako napad, atak i może wywołać gwałtowne reakcje.

Nieśmiałość u dzieci jest często źródłem lęku. Ten z kolei pociąga za sobą szereg negatywnych konsekwencji na różnych płaszczyznach funkcjonowania dziecka. Jak można rozpoznać zaburzenia lękowe?

Zaburzenia lękowe u dzieci nieśmiałych

Dzieci nieśmiałe mogą przejawiać następujące zaburzenia lękowe:

• Uogólnione, które przejawiają się m.in. zamartwianiem się różnymi sprawami, stałym upewnianiem się, dolegliwościami somatycznymi, koncentrowaniem się na przeszłości i przyszłości;
• Swoiste fobie, które przejawiają się unikaniem obiektu lub sytuacji budzącej obawy albo przeżywanie silnego lęku w ich obecności;
• Społeczne, wynikają z wyolbrzymiania i przedłużania się normalnej fazy lęku przed obcymi (dzieci z takim zaburzeniem mają dobre relację z rodziną i osobami bliskimi, ale odczuwają lęk w kontaktach z osobami spoza rodziny).

Dzieci nieśmiałe najczęściej przeżywają wysoki poziom lęku społecznego określanego jako lęk przed oceną innych ludzi. Dlatego też mogą mieć skłonność do ograniczania liczby kontaktów z innymi ludźmi, a także tendencję do częstego stosowania autoprezentacji ochronnej, by uniknąć dezaprobaty otoczenia. Przyjmują one styl zachowawczy, nie przedstawiając się rozmówcy w zbyt korzystnym świetle, nie mówią o sobie i sprawiają wrażenie osób przeciętnych.

Zdarza się również, że dzieci nieśmiałe, które przejawiają zaburzenia lękowe, mogą maskować przeżywane przez siebie emocje emocjami przeciwnymi, np. zamiast wstydu prezentują zachowania agresywne itp.

Każdy ma prawo do wyrażania siebie, do bycia sobą, realizowania swoich pasji i marzeń dopóty, dopóki nie krzywdzi innych. Taka postawa wyklucza bezsilność, poczucie winy czy poświęcenie, ale jest oznaką zdrowej troski o siebie i asertywnej postawy.

Z asertywnością nam do twarzy

Asertywne zachowanie sprzyja kształtowaniu równości w relacjach międzyludzkich i oznacza równe traktowanie każdej ze stron, a także dodawanie energii i otuchy słabszym, sprawianie aby w relacjach w które wchodzimy, wszyscy byli wygrani. Takie zachowanie zakłada działanie we własnym najlepszym interesie, przejawiające się m.in. w zdolności do podejmowania decyzji dotyczących naszego życia (zarówno prywatnego, jak i zawodowego), zaufaniu do własnych osądów, ustalaniu rzeczywistych celów oraz pracy nad sobą i własnym rozwojem.

Z asertywnością wiąże się również obrona własnego stanowiska, czyli mówienie „nie”, ustalanie granic czasu oraz energii poświęcanej innym, właściwe reagowanie na krytykę bądź poniżanie, popieranie bądź zmiana swoich opinii, wynikająca z przyjęcia argumentów drugiej strony, nie zaś słabości i uległości. Asertywność to także szczere i swobodne wyrażanie własnych emocji, do okazywania gniewu, przywiązania, miłości, do przyznawania się do odczuwanego strachu i lęku.

Asertywność to wreszcie korzystanie z własnych praw, jako obywatela, członka społeczności, grupy, ale ta indywidualna ekspresja jest osiągana bez naruszania praw i godności innych ludzi.

Nieśmiałość może wpływać na wszystkie sfery życia dziecka, znacznie zaburzając ich jakość. W jaki sposób nieśmiałość zmienia rozwój dziecka i jakie problemy za sobą pociąga?

Wpływ nieśmiałości na funkcjonowanie dziecka

Skutki bycia nieśmiałym

Nieśmiałość ma wpływ zarówno na rozwój poznawczy, jak i na emocjonalno-społeczny dziecka. W sferze rozwoju społecznego, wpływ ten dotyczy możliwości zapamiętywania, bowiem nieśmiałe dzieci koncentrują się na własnych przeżyciach i dlatego zwracają mniejsza uwagę na dopływające do nich bodźce. Trudności sprawia im również wypowiedź ustna, mają problemy z zebraniem myśli, logiczne powiązanie wątków oraz udzielenie odpowiedzi na pytanie. Dlatego też takie dzieci są często (nawet w ramach samooceny) oceniane jako mniej inteligentne od innych.

Nieśmiałość wywiera również negatywny wpływ na zdolność do radzenia sobie w nowych sytuacjach, bowiem dzieci nie lubią ani sytuacji niejasnych, ani takich, w przypadku których trzeba dokonywać wyborów. Dzieci nieśmiałe charakteryzuje także trudność w realizacji planów i zamierzeń i nadmierna koncentracja na społecznym odbiorze swojej osoby.

Niepowodzenia zarówno w szkole, jak i w życiu prywatnym prowadzą najczęściej do obniżenia poziomu aktywności dzieci nieśmiałych, a nawet do bierności w stresujących sytuacjach. Dzieci nie wierzą w możliwość sukcesów w szkole często nawet nie podejmują żadnych starań. Z kolei ten brak aktywności powoduje uzyskiwanie niższych ocen oraz przekonanie nauczycieli o ich niższym potencjalne intelektualnym – w ten sposób pętla się zamyka.

Natomiast w sferze rozwoju emocjonalno-społecznego nieśmiałość utrudnia nawiązywanie kontaktów, dlatego dzieci te tracą wiele okazji do zawarcia wspaniałych przyjaźni i do uczestnictwa w zadaniach grupowych: wspólnych przedstawieniach, drużynie sportowej itp.  Z racji tego, że dzieci nieśmiałe przeżywają negatywne emocje w kontaktach społecznych, często pojawia się u nich skłonność do dostrzegania wyłącznie tych zachowań, które potwierdzają ich przekonanie, że są nieudolne bądź negatywnie odbierane. Przekonanie takie dodatkowo wzmacnia lęk przed kontaktami.

Poczucie klęski w relacjach z otoczeniem rodzi w konsekwencji lęk, który negatywnie wpływa na wiele sfer aktywności.

Któż z nas nie chciałby mieć władzy? Stanowi ona cel wielu ludzi, to w jej imię ginęły jednostki, to ona inspirowała przywódców państw, biznesmenów, a nawet poetów.  Władza zazwyczaj kojarzona jest z pieniędzmi, prestiżem, z szerokimi kontaktami, a także możliwościami. Czym jednak tak naprawdę jest władza i z czego wynika?

Upragniona władza – z czego wynika władza?

Władzę uznaje się za zdolność do narzucania swojej woli innym. Jest ona jedną z podstawowych zagadnień w badaniach relacji międzyludzkich, bowiem w każdej grupie znajdują się przywódcy oddziałujący na zachowanie innych.

Zagadnienia związane z władzą były przedmiotem zainteresowań wielu naukowców, m.in. Maxa Webera, który opisał koncepcję biurokratycznego systemu sprawowania władzy w organizacji. Według niego, kryterium władzy jest określone minimum dobrowolnego podporządkowania się, czyli zainteresowanie w zachowaniu posłuszeństwa oparte na ukrytych motywach bądź otwartej akceptacji. Władza oznacza zatem zdolność wywierania przez jednostkę A wpływu na zachowania jednostki B i to w taki sposób, by jednostka B zrobiła coś, czego w innym wypadku by nie zrobiła.

W organizacji, przez władzę rozumie się możność kierowania grupą osób i dysponowania zasobami z racji zajmowania nadrzędnej pozycji. Pozycja ta może być związana z delegacją władzy z wyższej instancji (np. stanowisko kierownicze) lub przez powierzenie jej przez członków organizacji drogą wyboru (np. przewodniczący związków zawodowych).

Posiadanie władzy jest powiązane ze  zdolnością do wpływania na innych. Można wyróżnić władzę formalną, która wynika z posiadanych uprawnień oraz władzę nieformalną, wynikającą z osobistych cech danej osoby. Ta władza nieformalna nosi miano autorytetu, który jest pochodną cech osobowych człowieka, jego właściwości intelektu, posiadanej wiedzy oraz zdobytego zaufania współpracowników i podwładnych. Władza formalna wynika z możliwości wywierania wpływu na innych drogą nagradzania, awansowania lub wymuszania, albo budowania władzy na porozumieniu i tworzeniu współdziałającej grupy.

Przeżyłeś w życiu takie chwile, kiedy czułeś się bezwartościowy, gorszy, a przeciwnik pastwił się nad tobą bezlitośnie? Kiedy czyjeś słowa, gesty czy zachowania sprawdziły, że poczułeś się upokorzony, zacznij walczyć z tym uczuciem. Ono bowiem, jak trucizna, potrafi zniszczyć poczucie własnej wartości.

Upokorzeniu powiedz NIE!

Metody upokarzania

Najczęściej mamy do czynienia  z upokorzeniem werbalnym – kiedy ktoś ubliża ci używając bolesnych słów. Jak zareagować na obelgi typu: „Ty idioto! Niczego nie umiesz zrobić dobrze?”, „Co za tłuścioch. Nic dziwnego, że zawadził o to naczynie, skoro się nie mieści w przejściu!” itp.?  Wdawać się w kłótnie, a może ignorować?

W radzeniu sobie z bezpośrednim upokarzaniem werbalnym, najlepiej przyjąć następujący sposób postępowania:

• Pozwól przeciwnikowi uspokoić się i uwolnić emocję,
• Przyznaj się do winy, jeśli jesteś winny,
• Uznaj uczucia drugiej strony,
• Zachowaj się asertywnie w stosunkiu do sposobu jej reagowania,
• Powiedz coś krótko, aby zakończyć całe zajście.

Te kilka kroków pomaga rozwiązać upokarzającą sytuację. Kiedy zatem wybuch traci na sile, możesz powiedzieć:„Przepraszam. Rzeczywiście, popełniłem błąd w tej kalkulacji kosztów. Najwyraźniej jest pan bardzo zdenerwowany, ale nie chcę, by nazywano mnie idiotą i podnoszono na mnie głos. Bez tego rozumiem, o co panu chodzi”.

Na swojej drodze spotykamy też osoby, które potrafią upokarzać niewerbalnie, bez użycia słów. Te wszystkie wulgarne gesty, ironiczne spojrzenia, głupie uśmiechy są niekiedy gorsze niż słowa. Co więcej, z tego typu upokorzeniem trudniej jest sobie radzić, bowiem druga osoba może nawet nie być świadoma upokarzającego zachowania. Co zatem robić?

Przede wszystkim poproś o wyjaśnienie – to od razu wyjaśni wątpliwości co do intencji drugiej strony. Warto powiedzieć np.: „Nie jestem pewien, co oznaczał ten gest / uśmieszek / wyraz twarzy”, bądź „Czy coś w moim zachowaniu panu przeszkadza?”. To czyni zachowanie niewerbalne otwartym i oczyszcza atmosferę.

W codziennym życiu możemy obserwować wiele zachowań. Niekiedy mówimy, że ktoś się zachowuje „źle”, albo „ładnie”, nie zastanawiając się nawet nad przyczynami określonych działań. Tymczasem w kontaktach międzyludzkich możemy zaobserwować kilka rodzajów zachowań i nie zawsze są one czarno-białe.

Cztery podstawowe typy zachowań

Opisując zachowania człowieka, możemy wyróżnić cztery  podstawowe typy, a mianowicie: zachowania agresywne, manipulujące, uległe i asertywne. Typologia oraz przykłady je obrazujące, przedstawiają się następująco:

• zachowania agresywne – oznacza respektowanie swoich praw, ale łamanie cudzych. Zachowanie to wynika najczęściej z nastawienia lękowego, kompleksów, frustracji. Osoby reprezentujące ten typ zachowania, narzucają innym swoje racje, zmuszają otoczenie do przyjmowania ich punktu widzenia.
• zachowania manipulujące  – oznaczają lekceważenie praw innych oraz lekceważenie praw własnych. Zachowania te są wypadkową niskiej samooceny oraz niepewności, wynikającej z różnych kompleksów.
• zachowania uległe  –  oznacza respektowanie praw innych, lekceważenie własnych praw. Zachowanie to, jest najczęściej wynikiem niskiego poczucia własnej wartości lub restrykcyjnego wychowania. Osoby reprezentujące ten typ zachowania często przyjmują postawę „kozła ofiarnego”, wchodzą w rolę ofiary. Podobnie, jak w przypadku zachowań agresywnych oraz manipulujących, podstawą zachowań uległych jest niska samoocena, kompleksy oraz lęk przed otoczeniem;
• zachowania asertywne – oznacza respektowanie praw własnych i jednoczesne respektowanie praw innych ludzi. Zachowanie to wynika najczęściej z wysokiej samooceny oraz pewności siebie, a także ze świadomości swoich emocji, motywacji i kompetencji.

Warto sobie uświadomić, że różne typy zachowań pociągają za sobą róże reakcje na tę samą sytuację.

Złość jest uczuciem, które pojawia się w różnych sytuacjach. To, jakie będzie miała konsekwencje zależy od tego, jak sobie z nią poradzisz. W przeciwnym wypadku może zatruwać twój organizm, powodując wiele chorób i uszkadzając serce.

Toksyczna złość

Prace naukowców nad złością, pozwoliły na wyróżnienie kilku typów osobowości, w kontekście ich reakcji na złość. Osobowość typu „A” , łatwo wpadająca w złość, jest skłonna do ulegania zawałom dużo częściej, niż osoba typu „B”, wycofana, zrelaksowana i swobodnie podchodząca do wszelkich działań. Współcześnie prowadzone badania osób chorych na serce, pozwoliły na uzupełnienie tej teorii. Obecnie wydaje się, że nie samo zachowanie „typu A” powoduje problemy z sercem, ale wrogość, będąca kluczowym czynnikiem w chorobach serca.

Prowadzone na Uniwersytecie w Durham badania dotyczące wrogości ujawniły trzy czynniki toksycznego uczucia: cyniczne myśli, uczucia towarzyszące złości oraz agresywne zachowanie. Kolejne badania, prowadzone na Colorado State University dowiodły, że u badanych osób duże naczynia krwionośne obkurczały się, powodując ograniczenia w przepływie krwi, zwiększone ciśnienie i ryzyko zawału serca, kiedy tylko dyskutowali oni na tematy wywołujące złość. U osób odczuwających złość nieustannie, obkurczenie naczyń i spowolnienie przepływu krwi jest chroniczne, co znacznie zwiększa ryzyko zawału.

Mapa wrogości

Małżeństwo Williamsów z Duke University stworzyli tzw. Mapę wrogości, która prowadzi nas przez odpowiedź na trzy pytania:

• Czy sprawa warta jest mojej dalszej uwagi?
• Czy można mnie usprawiedliwić?
• Czy spotkam się z oczekiwaną reakcją?

Autorzy Mapy sugerują, żeby w chwili odczuwania złości poświęcić chwile na odpowiedź na pytania, jak ważna jest ta sprawa i na ile naprawdę mamy rację. Jeśli zdecydujemy, że złość musi być wyrażona, zróbmy to asertywnie, bez krzywdzenia siebie i innych.