Kategoria: Psychologia

Dlaczego komunikacja jest taka ważna? Ponieważ to właśnie dzięki niej zyskujemy wiadomość o innych ludziach, możemy wymieniać się informacjami i emocjami. Od naszych umiejętności w tym zakresie zależy nasz sukces bądź porażka, zadowolenie z życia prywatnego czy zawodowego.

Co to jest komunikacja interpersonalna?

Słowo komunikacja pochodzi z języka łacińskie communicatio, czyli „wymiana, łączność, rozmowa”. Komunikacja jest zatem rozmową, ale nie tylko. Komunikacją jest także mimika czy gesty, a porozumiewanie się nie jest ograniczone do racjonalnych form wyrazu.

Komunikacja interpersonalna jest natomiast procesem, w którym ważne jest dążenie do dzielenia się różnymi znaczeniami za pośrednictwem symboli. W kontekście komunikacji, należy wyróżnić trzy podstawowe zasady:

• komunikacja dotycząca ludzi wymaga zrozumienia wzajemnych stosunków pomiędzy ludźmi,
• komunikacja posługująca się znaczeniami wymaga ścisłego określenia terminów i pojęć, aby były one zrozumiałe dla uczestników przekazu,
• komunikacja jest związana z różnymi symbolami zaś mowa, słowo pisane, postawa i ruchy ciała, mimika i ruchy oczu, kontakt wzrokowy, głos, dźwięki parajęzykowe, kontakt i dystans fizyczny, cechy wyglądu fizycznego, ubranie itp., mogą obrazować myśl, które mają przekazać.

Komunikacja interpersonalna a wymiana informacji

Komunikacja interpersonalna jest nieustannie zachodzącym procesem wymiany informacji, poprzez róże kanały przekazu, należące zarówno do komunikacji werbalnej, jak i niewerbalnej. By można było mówić o pełnym procesie, konieczna jest określona sekwencja działań, tj.: myśl pojawiająca się u nadawcy komunikatu, która następnie jest kodowana („ubierana” w słowa) i wypowiadana. W dalszej kolejności dochodzi do jej odebrania, zaś odbiorca przetwarza ją. Cykl ten kończy sprzężenie zwrotne, czyli informacja zwrotna.

W dzisiejszych czasach wiele się mówi o przywództwie, a jednak potrafimy wskazać niewielu ludzi zdolnych porywać tłumy; nie kierować  nimi, a przewodzić. Kim zatem jest (i kim nie jest) współczesny przywódca? Jakie posiada cechy?

Przywództwo to więcej niż kierowanie

W każdej organizacji inwencja i energia osoby zarządzającej ludźmi to jej największy kapitał służący funkcjonowaniu firmy i jej rozwojowi. Jeśli jednak menedżer chce się stać prawdziwym przywódcą, musi doskonalić zarówno atuty firmy jak i własne, dążyć do samorozwoju, a także do ulepszania metod pracy oraz sposobów postępowania z ludźmi. Przewodzenie oznacza bowiem poszukiwanie równowagi pomiędzy motywacją jednostki, a wydajnością wspólnej pracy.

Wychodzenie naprzeciw drugiemu człowiekowi, prośby o sugestie i opinie, reagowanie w pozytywny sposób, zaangażowanie i monitorowanie swoich postępów – to wszystko zadania stojące przed przywódcą. Przywódca, jako osoba posiadająca pomysły, przejawiająca inicjatywę oraz wykazująca ekspansję organizacyjną i ekonomiczną, musi pociągać za sobą innych oraz tworzyć wokół swoich pomysłów grupę pracowników, równie jak on zaangażowaną w ich realizację.

Wymiary przywództwa

W kontekście przywództwa można wymienić cztery jego wymiary, a mianowicie:

• wspieranie (tj. działanie sprzyjające wzrastaniu poczucia własnej wartości u pracowników, dzięki czemu są oni skłonni do tworzenia nowych pomysłów),
• ułatwianie współdziałania (tj. tworzenie klimatu do współdziałania, sprzyjającego osiągnięciu pożądanych wyników pracy zespołu),
• wzbudzanie entuzjazmu pracy dla organizacji (tj. umiejętne formułowanie celów oraz tworzenie klimatu entuzjazmu wokół jego realizacji).
• ułatwianie działań (tj. stosowanie rozwiązań organizacyjnych ułatwiających dostęp do środków realizacji celów).

Ponoć, jak twierdzą R.E.Boyatzis, A.McKee, najlepsi przywódcy są czujni i uważni, pozostają w harmonii z samym sobą, z innymi i z całym otaczającym ich światem. Są wierni swoim przekonaniom, stają w obronie wyznawanych wartości, żyją intensywnie i z pasją.

Do sprawowania władzy potrzebni są ludzie – sprawowanie władzy nad innymi jest możliwe wówczas, kiedy w mniejszym lub większym stopniu pozwalają oni na to. Z czego ta władza wynika i jak sprawić, żeby ludzie chcieli się podporządkować?

Źródła władzy

Władza może wynikać z zaufania i pozytywnego stosunku emocjonalnego wobec przełożonego, nawyku do uznawania i podporządkowywania się dysponującemu władzą, nadziei na zaspokojenie potrzeb koniecznych dla egzystencji, z obawy przed naruszeniem własnych interesów i podniesieniem nieakceptowanych kosztów w przypadku odmowy posłuszeństwa, a także szeregu innych źródeł. Ponadto, źródłem władzy może stać się:

• prywatna własność firmy (firmy rodzinne) –  władza jest tu dziedziczna, przechodzi w układzie pokoleniowym z rodziców na dzieci. O posiadaniu władzy decyduje tu fakt urodzenia w danej rodzinie i dziedziczenie;
• wrodzone atrybuty osobowościowe, tj. wyjątkowe uzdolnienia do kierowania i zjednywania sobie pracowników w celu realizacji własnych koncepcji;
• racjonalne przesłanki, związane z przygotowaniem metodycznym, merytorycznym i specjalistycznym. Poprzez zdobywanie wiedzy i praktyki w sprawowaniu funkcji menedżerskich, zwiększa się efektywność i produktywność podległych pracowników. To źródło jest charakterystyczne dla osób, które dzięki kursom, szkoleniom i praktykom, chcą w przyszłości objąć stanowiska kierownicze.

Sprawowanie władzy polega na tworzeniu sytuacji przymusowych i nęcących. Tworzenie pierwszego rodzaju sytuacji polega na uświadamianiu realnych zagrożeń (np. konsekwencją nie zachowania się w określony sposób są negatywne skutki wynikające z oceny działania). Sytuacja nęcąca natomiast wiąże się z uświadamianiem adresatowi polecenia, że przypadku zachowania się zgodnie z oczekiwaniami sprawującego władzę, suma pozytywnie ocenianych skutków takiego postępowania będzie większa, od sumy negatywnych skutków wykonania zlecenia. Działania nęcące dają zatem szansę na poprawę dotychczasowej sytuacji zawodowej adresata.

Negatywne myśli mają to do siebie, że przytłaczają nas uniemożliwiając działanie i trudno się ich pozbyć.  Zbyt często mamy skłonność do wyobrażania sobie najgorszego, piszemy negatywne scenariusze, które funkcjonują jako samospełniająca się przepowiedni i sabotują nasze działania.

Negatywne myśli

Ludzie często nie osiągają tego, czego chcą, bowiem wyobrażają sobie negatywne konsekwencje porażki. Psycholog, A.Ellis, takie zachowanie określił mianem „katastrofowania” i dowiódł, jak bardzo szkodliwe są takie nieracjonalne przekonania dla naszych planów i dalszego życia. Sugeruje on, że negatywne myśli pojawiają się przed emocjonalnymi reakcjami na określone sytuacje. Przekonania odnoszą się zazwyczaj do sytuacji, w których efekt działania jest obarczony ryzykiem  odrzucenia, strachem czy lękiem przed niesprawiedliwym traktowaniem. Aby pozbyć się katastroficznych myśli, można zastosować kilka strategii i technik, tj.:

• Rozpoznanie i kontrola swoich „automatycznych myśli” – kiedy tylko przyłapiesz się na oddaniu wewnętrznemu dialogowi, powiedz stanowcze „STOP!” negatywnym myślom,
• Rozważanie możliwych wyjaśnień  – przyjrzyj się określonej sytuacji z innego punktu widzenia. Zobacz co się wydarzy, jeśli zmienisz perspektywę, może nawet okazać się, że nie tylko dana sytuacja okaże się mało stresująca, ale będziesz mógł wyciągnąć z niej korzyści,
• Zadaj sobie pytanie: „I co z tego?” – czy problem, który niszczy twoje życie rzeczywiście ma znaczenie? Nawet, jeśli sytuacja rzeczywiście nie jest wesoła, czy za miesiąc, dwa, będzie miało to jakiekolwiek znaczenie? Czy ktoś naprawdę ucierpi?
• Określ swoja nagrodę  – czy za twoje złe samopoczucie bądź katastroficzne myśli otrzymasz nagrodę? Być może problemem nie jest przeszkoda z którą się zmagasz, ale brak uczucia, które sobie rekompensujesz otrzymywanym współczuciem, kiedy wchodzisz w rolę ofiary?
• Wykorzystaj przeszkody, by dowiedzieć się czegoś o sobie  – staraj się dążyć do większej samoświadomości, do poznania swoich celów, marzeń, ale też słabych i silnych stron. Walka z problemem dostarczy ci solidnych fundamentów do pracy nad sobą i może przekonać cię, że dasz sobie radę w życiu!

Często określamy kogoś mianem osoby kompetentnej. Co to jednak dokładnie znaczy? Czego możemy oczekiwać od niej i w jakim zakresie możemy uzyskać od niej pomoc? Jakie cechy posiada osoba kompetentna?

Czym są kompetencje?

Kompetencje to zbiór określonych charakterystyk, które zapewniają ponadprzeciętne rezultaty. W kontekście życia zawodowego, na przykład kompetencje menedżera, obejmują takie umiejętności takich jak zarządzanie zmianą, przywództwo czy bycie innowacyjnym.

Mówiąc o kompetencjach, zazwyczaj używa się dwóch różnych znaczeń tego słowa, a mianowicie:

• zdolność do skutecznej realizacji określonych zadań związanych z pracą lub osiągania pożądanych, wymiernych wyników;
• zdolność realizacji konkretnych wzorców zachowań.

Według Słownika wyrazów obcych, kompetencje to „zakres wiedzy, umiejętności i odpowiedzialności, a także pełnomocnictw i uprawnień, nadany na podstawie kwalifikacji do działania i decydowania oraz wydawania sądów”. Kompetencje to pojęcie szersze niż kwalifikacje, bowiem obejmują one swoim zakresem właściwości człowieka tworzące związek przyczynowo – skutkowy z osiąganymi przez niego wysokimi i/lub ponadprzeciętnymi efektami pracy.

Mówiąc o kompetencjach, często traktuje się je również jako sumę wiedzy i umiejętności oraz sposobów zachowania, niezbędnych do optymalnego realizowania określonych ról. Na kompetencje składają się zatem umiejętności, sprawności oraz wiedza, a także przekonania osoby o potrzebie posługiwania się swoimi umiejętnościami.

Istota kompetencji

Kompetencje to zestaw umiejętności, wiedzy oraz postaw, które pozwalają jednostkom efektywnie wykonywać różne zadania i funkcje w określonych warunkach. Są one kluczowe zarówno w kontekście rozwoju osobistego, jak i profesjonalnego, stanowiąc fundament, na którym budowane są sukcesy zarówno indywidualne, jak i organizacyjne.

Istota kompetencji w środowisku zawodowym

W środowisku zawodowym, kompetencje umożliwiają pracownikom realizację celów firmy oraz osiąganie wysokiej wydajności. Dzięki odpowiednio rozwiniętym kompetencjom, pracownicy mogą lepiej radzić sobie z wyzwaniami, efektywniej rozwiązywać problemy oraz innowacyjnie podchodzić do swoich obowiązków. Organizacje, które inwestują w rozwój kompetencji swoich pracowników, zyskują strategiczną przewagę dzięki poprawie jakości pracy, zwiększeniu motywacji oraz ograniczeniu rotacji pracowniczej.

Istota kompetencji na poziomie osobistym

Na poziomie osobistym, kompetencje wpływają na zdolność jednostki do zarządzania własną karierą, rozwijania się i dostosowywania do zmieniających się warunków życiowych i zawodowych. Kompetencje takie jak umiejętność komunikacji, zarządzanie czasem, kreatywność, czy zdolność do pracy zespołowej są cenione w praktycznie każdym aspekcie życia.

Rozwój kompetencji

Rozwój kompetencji nie jest procesem statycznym, lecz dynamicznym, wymagającym ciągłej oceny i adaptacji. Szybko zmieniający się świat, w którym nowe technologie i globalizacja stale zmieniają krajobraz zawodowy, wymaga od jednostek stałego dokształcania się i aktualizowania swoich umiejętności. Edukacja formalna, szkolenia, warsztaty oraz samokształcenie to tylko niektóre ze sposobów na rozwijanie i utrzymywanie wysokiego poziomu kompetencji.

Asertywności można się nauczyć. Nawet, jeśli jesteś przekonany, że już na zawsze będziesz występować w roli ofiary, to kilka prostych sposobów sprawi, że zmienisz zdanie, znacząco poprawiając jakość swojego życia. Miliony ludzi już odkryły możliwość zmiany i rozwijają się na wiele różnych sposobów.

Zmiana myślenia i asertywność

Nie od dziś wiadomo, że myśli i uczucia kształtują nasze zachowanie. Kluczem do transformacji jest zmiana swojego sposobu myślenia i właściwa reakcja na każdą nową sytuację, wymagającą asertywnego działania. Bardzo prawdopodobne, że twoje problemy w dorosłym życiu wynikają z wychowania. Zapewne jako dziecko nie raz słyszałeś: „Nie wypada…”, „Nie masz prawa…”, „To niegrzeczne…”, „Ustąp …”. Koniec z Tym! Musisz zrozumieć, że masz pełne prawo do wyrażania twoich myśli, opinii, robienia tego co chcesz i co lubisz, o ile nie uderza to w innych ludzi, nie poniża ich i nie niszczy.

Twoja postawa może sprzyjać asertywności, albo ją utrudniać – wybór należy do ciebie. Musisz przejąć kontrolę nad swoim rozwojem i skierować go w pozytywnym (czytaj: asertywnym) kierunku. Pozytywne reakcje ze strony innych ludzi, lepsze samopoczucie i większa samoocena, osiągnie celów będą nagrodą za wyrażanie siebie i stanowcze domaganie się uznania twoich praw.  Zmianę zacznij od gratulowania sobie, nagradzania ciepłym słowem za nawet małe sukcesy. Nawet, kiedy poniesiesz porażkę, dokładnie przeanalizuj swoje zachowanie (nie wracaj wciąż wspomnieniami pogłębiając upokorzenie, ale dokonaj rzeczowej analizy), wyciągnij wnioski i … uśmiechnij się – przecież właśnie dostałeś lekcję od życia!

Pamiętaj, że twoja postawa wobec siebie samego oraz twoja postawa i zachowanie są od siebie zależne. Będąc w depresji szybciej podejmiesz działania, które pogłębią twój zły nastrój. I analogicznie – będąc złym, szybciej zaatakujesz… Zrozumienie mechanizmów swojego działania jest początkiem pozytywnych zmian w twoim życiu.

Asertywność w pracy

Asertywność w pracy to kluczowa umiejętność, która pozwala na skuteczną i szanującą komunikację między współpracownikami, klientami, a także przełożonymi. Asertywne zachowanie pomaga w wyrażaniu własnych myśli, potrzeb oraz oczekiwań w sposób jasny i bezpośredni, jednocześnie respektując opinie i granice innych osób. Jest to szczególnie ważne w dynamicznym środowisku pracy, gdzie konieczność obrony własnych poglądów i interesów musi równoważyć się z umiejętnością współpracy i negocjacji.

Pracownicy asertywni są cenni dla organizacji, ponieważ potrafią efektywnie komunikować swoje pomysły, inicjować zmiany oraz rozwiązywać konflikty, nie eskalując ich niepotrzebnie. Asertywność pozwala na budowanie zdrowych relacji zawodowych, w których każdy członek zespołu czuje się wysłuchany i szanowany. To z kolei przekłada się na lepszą atmosferę w miejscu pracy, wyższą satysfakcję z pracy oraz ogólną produktywność.

Nauka bycia asertywnym w pracy obejmuje rozwijanie kilku kluczowych kompetencji, takich jak: umiejętność słuchania, wyrażanie siebie, zarządzanie emocjami oraz negocjacje. Pracownicy, którzy opanują te umiejętności, są w stanie lepiej zarządzać własnymi obowiązkami, skuteczniej reagować na krytykę oraz konstruktywnie przyczyniać się do rozwoju zespołu i całej organizacji.

Jeśli masz problemy z asertywnością, to zapewne problemem jest twój wzorzec myślenia. To on, zarówno nieasertywny, jak i agresywny, przeszkadza w rozwoju. Jeśli choć raz, podejmując działanie pomyślałeś: „Świat traktuje mnie źle”, albo „Nikt mnie nie kocha”, to znak, że nadszedł czas na zmianę myślenia. Jak tego dokonać?

Etapy negatywnego myślenia

Życie nie jest bajką – musisz zaakceptować ten fakt. Nie znaczy to, że możesz schować się w kącie, albo wciąż występować w roli ofiary. Po prostu zaakceptuj to, że każdemu zdarza się popełniać błędy, każdy ma gorsze dni, każdy kiedyś płacze. Problem pojawia się wówczas, kiedy takie złe momenty przedłużają się, a ty wycofujesz się z wszelkich działań nie wierząc w odmianę losu. Pułapką w którą zazwyczaj wpadasz jest też przekonanie, że wszystkie katastrofy spadają właśnie na ciebie dlatego, że nie jesteś nic wart, że jesteś pomyłką, jesteś beznadziejny itd.

Takie zniekształcone poglądy na otaczającą cię rzeczywistość mogą być rezultatem szeregu okoliczności. Nie warto jednak kurczowo trzymać się przekonania, że ciąży nad tobą klątwa, nic ci się nie udaje, bowiem może to stać się samospełniającą przepowiednią. Psychologom udało się wyróżnić kilka etapów takiego popadania w marazm i przyjmowania negatywnej postawy wobec życia, tj.:

• Negatywne myślenie o sobie – przekonanie, że niezależnie od tego, co się dzieje, jest to Twoja wina,
• Wyolbrzymianie problemów – nawet drobne kłopoty, wypadki, czy chwile słabości urastają do rangi poważnych problemów, które zaczynają cię przerastać,
• Egocentryczne spojrzenie na wypadki życiowe – skoncentrowanie na sobie i przekonanie, że: „wszystko co złe spada na mnie”,
• Przekonanie, że życie jest biało-czarne, co znacznie ogranicza twoje wybory,
• Pogląd, że jesteś beznadziejnym przypadkiem, z którym już nic nie można zrobić.

Jeśli w powyższych zachowaniach odnajdujesz siebie, pora podjąć działanie i zmienić swój sposób myślenia!

Słowo coaching, stało się dziś bardzo popularne. Używane jest w kontekście life coachingu, zajmującego się kwestiami naszego życia, coachingu biznesu, odnoszącego się do działalności zawodowej i wielu innych sfer – coaching pomaga nawet w zachowaniu prawidłowej wagi ciała! Czym jest tak naprawdę coaching?

Coaching metodą doskonalenia

Słowo „coaching” oznacza „przemieszczenie się z jednego miejsca na drugie”. Wszystkie istniejące formy coachingu mają wspólną cecha – ułatwiają rozwój, posuwanie się do przodu, bądź zmianę w swoim zachowaniu. Coaching jest związany z rozwojem, pozwala przekraczać własne granice, poziom, na którym obecnie jesteśmy. Proces ten jest definiowany jako „pomoc danej osobie we wzmacnianiu i udoskonaleniu działania poprzez refleksję nad tym, jak stosuje konkretną umiejętność i/lub wiedzę”.

Coaching koncentruje się na osobie, zajmuje się indywidualnymi potrzebami człowieka. Dzięki niemu możliwe jest lepsze wykorzystanie swoich zasobów, mocnych stron oraz  precyzyjnie skontrolować efekt. Możemy mieć do czynienia z coachingiem nieaktywnym i wówczas przyjmuje on postać bezpośredniej rozmowy dwóch osób o tym, co osoba podana procesowi chciałby zmienić w swoim zachowaniu, w relacjach z otoczeniem, bądź też, z coachingiem aktywnym, jeśli coach obserwuje klienta w działaniu, a następnie omawia z nim swe spostrzeżenia.

Coaching może przybrać również formę sesji, odbywających się w ściśle ustalonych terminach – dzieje się tak wówczas, kiedy przeprowadzenie procesu zleca na zewnątrz firma.

Coaching zmusza nas do zastanowienia się nad konkretnym aspektem naszego funkcjonowania przy pomocy coacha, obiektywnie obserwującego nasze działania i słuchającego naszych odpowiedzi. Konieczne jest jednak zdefiniowanie celu, który chcemy osiągnąć, a czasami nawet uświadomienie danej osobie potrzeby zmian.

Zdolność prawidłowego rozpoznawania charakteru rozmówcy to jedna z bardzo przydatnych umiejętności. Jest ona pomocna zarówno w działalności biznesowej, jak i codziennych kontaktach, a także może być niezbędna przy nawiązywaniu bliższych relacji damsko męskich. Jedną z najlepszych metod pozwalających na odczytanie charakteru drugiej osoby jest analiza jego pisma. Posiadając wiedzę z zakresu podstaw grafologii możliwe jest niemal bezbłędne wskazanie tego, z kim mamy okazję rozmawiać czy też pisać.

Nachylenie pisma w grafologii

Osoby, których pismo jest wyraźnie pochylone w lewą stronę są wyważone i powściągliwe. Introwertyzm oraz wyrachowanie może być powodem postrzegania ich jako zarozumiałych i mało sympatycznych. Nie należy jednak dawać zwieść się pozorom. Osoby te są wyjątkowymi organizatorami, posiadają zdolność skrupulatnej analizy zarówno świata zewnętrznego, jak i własnego wnętrza.

Ustawianie liter pod katem 90 stopni świadczy o kierowaniu się w życiu zdrowym rozsądkiem, przyjmowania wszystkiego na chłodno i braku spontaniczności. Prosto stawiane litery to dowód na to, że osoba pisząca w ten sposób wyraźnie dystansuje się wobec otoczenia.

Pochylenie pisma w prawo jest sygnałem, że piszący w ten sposób to osoba o charakterze ekstrawertycznym i wyjątkowo dynamicznej naturze.  Optymizm oraz temperament powodują, że są to ludzie wyjątkowo emocjonalne. Chęć działania oraz wrodzona ciekawość świata powoduje, że często ich czyny wyprzedzają myśli.

Zmienne pochylenie pisma może być przejawem emocjonalnej niestabilności piszącego i sporych problemów z panowaniem nad własnym nastrojem.

Wyraziste górne części liter takich, jak l, b, d, k.

Wyraziste akcenty górnej części liter są przejawem charakteru cechującego się ambicją, pożądliwością władzy i uznania. Jednocześnie mogą być też sygnałem, że mamy do czynienia z osobami o naturze marzycielskiej. Nadmierne podkreślanie górnych części liter może być przejawem charakteru nadmiernie oddanego idei.

Podkreślanie dolnych elementów liter

Wyraziste dolne elementy liter to przejaw ogromnej siły wewnętrznej oraz zdolności przezwyciężania życiowych niedogodności. Jest to jednocześnie oznaka finansowej zaradności i seksualnej potencji.

Rozmiar liter w grafologii

Duży rozmiar liter to przejaw cech męskich. Pewności siebie, odwagi, aktywności i konkretnego podejście do życia. Jednocześnie osoba pisząca w ten sposób chce być zauważona i doceniona. Można wręcz powiedzieć, że duże, zajmujące sporo miejsca na kartce pismo to przejaw chęci zajmowania swoją osobowością jak największej przestrzeni życiowej.

Idąc tym tropem, oczywistym jest, że pismo drobne, złożone z małych liter jest cechą osób o osobowości skromnej i delikatnej. Jednocześnie jest to przejaw umiejętności koncentracji i analitycznego sposoby myślenia.

Osoby o duszy artystycznej, które poszukują swojej życiowej ścieżki będą cechowały się pismem o nieregularnej wielkości.

Wyrazistość pisma

W zależności od tego, jak silny jest nacisk długopisu czy też pióra możliwe jest określenie pewnych cech charakteru. Silne, wyraziste pismo, które jest efektem mocnego nacisku to przejaw charyzmy i silnego charakteru. Jednak nacisk przesadny, zbyt mocny może sygnalizować poważne schorzenia psychiczne oraz pewne problemy natury fizycznej.

Mało wyraźne pismo należy odczytywać, jako przejaw słabości zarówno fizycznej, jak i psychicznej. Zbyt słaby nacisk to jednocześnie oznaka osób o słabej woli.

Podobnie, jak w przypadku wielkości liter, tak i w kwestii nacisku, z jakim prowadzone jest pismo jego zmienność to przejaw niestabilnego charakteru. Ponadto jest to objaw problemów z koncentracją i braku samodyscypliny.

Kształt i rozmiar lewego marginesu w grafologii

Kształt lewego marginesu to jeden z ważniejszych elementów pozwalających na odczytanie cech charakteru osoby piszącej.

Ludzie zdyscyplinowani o twardym kręgosłupie moralnym zachowują wyraźnie równy lewy margines. Jest to równocześnie zwiastun charakteru, który czuje potrzebę dbania o swoje dobre imię.

Brak wewnętrznej siły i slaby charakter objawia się najczęściej w falistym nieregularnym lewym marginesie. Bardzo często są to osoby, które nie potrafią innym odmówić i tym samym mogą być wykorzystywane.

Impulsywność i brak dbania o własne finanse objawia się poprzez rozszerzający się ku dołowi lewy margines. Ponadto ten typ pisma może być dowodem na niedawno przebyte problemy, które poważnie zachwiały wewnętrznym spokojem piszącej osoby.

Szeroki margines z lewej strony to świadectwo otwartego umysłu, który ceni wolność swoją oraz szanuje odmienność. Jest to także przejaw skrytego i nieśmiałego charakteru. Można powiedzieć, że im więcej miejsca zostawiono z lewej strony, tym większą przestrzeń zostawia osoba piszą dla innych.

Powściągliwość, brak pewności siebie, a nawet lęk mogą się przejawiać wąskim lewym marginesem, w tym nawet jego brakiem.

O czym świadczy pismo nitkowe w grafologii?

W grafologii pismo nitkowe jest jedną z form zapisu, która niesie wiele informacji o piszącym. Charakteryzuje się ono lekkością, płynnością i elastycznymi, nitkowymi połączeniami między literami, przez co tekst wygląda jakby był „utkany” z cienkich nici. Taki styl pisma wskazuje na osobę o dużej zdolności adaptacji, sprytnej i elokwentnej. Często przypisuje się mu ludziom, którzy potrafią dostosować się do zmiennych okoliczności i są niezwykle komunikatywni.

Osoby z pismem nitkowym są zazwyczaj szybkie w myśleniu i działaniu, a ich umiejętność efektywnego wyrażania myśli pozwala im odnaleźć się w sytuacjach wymagających intuicji i elastyczności. Jednak, według grafologów, pismo nitkowe może także wskazywać na skłonność do powierzchowności lub unikania głębszych emocji. Styl ten pokazuje zdolność do natychmiastowego reagowania, ale czasem brak cierpliwości. Analiza pisma nitkowego daje więc interesujący wgląd w dynamikę osobowości, łącząc szybkość intelektu z elastycznym podejściem do życia.

Rozmiar i kształt prawego marginesu

Szeroki margines z prawej strony kartki to wyraźne pokazanie charakteru cechującego się niepewnością i niską samooceną. Ponadto, styl prowadzenia pisma w granicy prawego marginesu świadczy o tym, jaki typ działań prowadzi osoba pisząca. Urywanie, brak precyzji w kończeniu zdania pozwala być niemal pewnym, że podobne dzieje się w życiu zawodowym.

Wąski prawy margines to sygnał, że osoba pisząca w ten sposób, może mieć problem z zachowaniem właściwych proporcji. Szybko podejmowane decyzje i brak konsekwencji w ich realizacji to główne cechy charakteru, które przejawiają się ciasnym prawym marginesie.

To, w jaki sposób jest ukształtowany prawy margines, to równocześnie przejaw tego, jak kształtowane są decyzje w życiu osobistym. Przenoszenie wyrazów w sposób pozwalający na ich właściwe umieszczenia w linii to często przejaw umiejętności właściwego podchodzenia do codziennych obowiązków.

Grafologia – Miejsce rozpoczęcia tekstu

Górny margines, czyli miejsce gdzie rozpoczynany jest tekst, to wyznacznik tego na ile dana osoba czuje się silną i ma wysokie poczucie własnej wartości.

Szeroki górny margines, czyli dość niskie rozpoczynanie tekstu to przejaw słabego charakteru i niskiej samooceny. Można domniemywać, że osoby te będą wyjątkowo skore do ulegania władzy w każdej postaci.

Wysoko rozpoczęta linia tekstu i tym samym wąski margines górny to przejaw buntowniczej natury piszącego. Można podejrzewać, że są to ludzie o nerwowym charakterze, samodzielni i dążący do niezależności.

Linia tekstu w grafologii

Linia pisanego tekstu to, w jakim kierunku jest ona skierowana jest często wyrażeniem bardzo silnych emocji, w tym także tych negatywnych.

Jeżeli linia tekstu ma wyraźne skrzywienie ku dołowi jest to informacja o poważnych problemach emocjonalnych. Wzmocnieniem tej informacji jest wiersz, który nie mieści się w linijce i przy prawej krawędzi silnie opada ku dołowi.

Tekst pisany z wyraźnym skrzywieniem ku górze to cecha ludzi dynamicznych i ambitnych. Jednocześnie są to osoby otwarte i cechujące się optymistycznym nastawieniem do rzeczywistości.  Jeżeli jednak linia tekstu wznosi się niemal do nieba i wychodzi poza ramy wiersza można podejrzewać, że osobą pisząca w ten sposób jest wyjątkowo ambitna i zdeterminowana w realizacji swoich celów.

Podobnie, jak w przypadku wielkości liter, tak i zmienna linia tekstu jest przejawem emocjonalnej niestabilności, słabego charakteru ale jednocześnie sporych umiejętności w znajdowaniu kompromisowych rozwiązań.

Siła, wysoka samoocena i upór w dążeniu do celu przejawiają się w postaci równej i regularnej linii tekstu.

Przestrzeń pomiędzy wierszami – grafologia

W zależności od tego jak szeroki jest odstęp pomiędzy wierszami możemy ocenić umiejętności towarzyskie osoby piszącej. Im jest on szerszy, tym większe prawdopodobieństwo, że mamy do czynienia z osobami o naturze samotniczej i mało towarzyskiej. Wąskie odstępy pomiędzy wierszami to zapowiedź, że osoba pisząca jest towarzyska i chętnie angażuje się w cudze sprawy.

Wygląd liter w grafologii

Litery, które wyraźnie rozciągają się ku górze to cecha osób o intelektualnej naturze i silnym charakterze. Są to ludzie, których można w prosty sposób nakłonić do współdziałania. Jednak zbyt wyraźne rozciągniecie liter w górę może być przejawem gadulstwa.

Ciągnące ku dołowi litery mogą świadczyć o małej zaradności życiowej piszącego. Może być to także symptom tendencji do depresji.

Wyraźnie krągłe i pełne wybrzuszeń oraz finezyjnych zakończeń pismo jest typowe dla osób o bogatej fantazji. Może być to także przejaw zdolności odnajdywania się w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji.

Pozbawione kształtności litery, które dodatkowo są stawiane blisko siebie to cecha osób o bujnej wyobraźni, której towarzyszy bystry umysł i wyjątkowa rzetelność. Ściśnięte i mocno zwarte pismo może być przejawem charakteru cechującego się powierzchownym i mało poważnym traktowaniem życiowych problemów.

Grafologia – Połączenia liter

W zależności od typu połączenia liter można wyróżnić kilka rodzajów pisma:

– arkadowe, to pismo, którego cechą są połączenia liter mające kształt arkad, łuków uwypuklających litery ku górze.

Tego typu pismem posługują się osoby o zasadniczym podejściu do życia. Choć są, na co dzień uprzejme to wyraźnie wyczuwa się ich poczucie wyższości i dystans wobec otoczenia. Może być to jednocześnie osoba o nerwowej naturze.

–girlandowe, ten typ pisma charakteryzuje się otwartą ku górze formą, która może przypominać miski bądź dzbany.

Otwartość pisma jest przejawem otwartego umysłu i spolegliwości wobec osób o odmiennych poglądach. Osoba pisząca w ten sposób to często gaduła o wrażliwej acz łatwowiernej naturze.

– połączenie pisma girlandowego i arkadowego

Jeżeli początek tekstu ma charakter girlandowy natomiast jego zakończenie jest pisane w sposób arkadowy najpewniej mamy do czynienia z osobą towarzyską i pełną dobrej energii. Może być to jednak tylko zasłona, za którą czai się prawdziwa natura.

Osoby skryte, nieufne i pełne dystansu wobec otaczającego świata rozpoczynają pisanie od stylu arkadowego jednak pod koniec wiersza czy wyrazu pojawia się już typowe girlandowe łączenie liter.

– kątowe, to pismo charakteryzujące się wyrazistymi, wręcz ostrymi łączeniami liter.

Jest to styl typowy dla osób o zasadniczej naturze i silnej wewnętrznej dyscyplinie. Bardzo często jest to charakterystyczne pismo osób zajmujących wysokie stanowiska, bądź pozycje przywódcze, które są dla nich naturalne.

– nitkowe, pismo, które może kojarzyć się glizdą bądź dżdżownicą.

Ten charakter pisma to zazwyczaj przejaw natury fałszywej i pełnej złych intencji. Często jest to tez pismo typowe dla osób o wysokim ilorazie inteligencji i sporych umiejętnościach politycznych. Cechą osób piszących w tym stylu jest brak pokory wobec zwierzchności i niechęć wobec dyscypliny.

Zapętlenia

W zależności od miejsca pojawienia się zapętleń w tekście można określić bardzo istotne cechy charakteru piszącego.

Pętlice pojawiające się w górnej części to często przejaw marzycielstwa i bogatej duchowości. Ich wystąpienie w środkowej części linii tekstu to cecha charakterystyczna dla osób skoncentrowanych na sobie, ale jednocześnie zmysłowych.  Pętlice w dolnej części liter to przejaw dużej energii seksualnej i wykorzystywania skrywanych emocji do osiągania własnych celów.

Kropka nad „i”

Niepozorna i często nawet niezauważana kropka nad literą „i” to ważny znak określający wiele istotnych cech charakteru.

Umiejscowienie kropki względem trzonka litery pokazuje podejście osoby piszącej do rzeczywistości. Generalna zasada mówi, że kropka stawiana wysoko oznacza wrażliwość natomiast znajdująca się blisko trzonka litery jest przejawem racjonalnego podejścia do rzeczywistości.

Kształt kropki może mówić wiele na temat natury piszącego. Jeżeli przypomina ona łuk, to w zależności do tego czy jest on skierowany ku górze czy ku dołowi mamy do czynienia z optymistą lub pesymistą. Natomiast wyraźna, okrągła kropka może być przejawem niepewności i braku zdecydowania w podejmowaniu decyzji. Jeżeli ktoś nie stawia nad literą „i” kropki, najpewniej jest osobą niedbającą o estetykę i porządek.

Grafologia – Czytelność pisma

Wyraźne, czytelne pismo w dzisiejszych czasach jest wyjątkiem. Coraz rzadsze korzystanie z odręcznego tworzenia tekstów powoduje, że analiza charakteru na jego podstawie jest paradoksalnie o wiele łatwiejsze. Nie wyćwiczone pismo jest, co do zasady bardzo naturalne i tym samym o wiele mocniej nacechowane charakterologicznie.

Zarówno w przypadku całości tekstu, jak i podpisu czytelność oznacza szczerość i prostolinijność osoby piszącej. Kłamstwo natomiast często kryje się za nieczytelnym i nieestetycznym pismem.

Niezwykle ważnym elementem, w którym czytelność ma ogromne znaczenie jest podpis. Jego właściwa interpretacja pod tym kątem pozwala na odkrycie bardzo ważnych informacji na temat osoby piszącej. Jeżeli podpis składa się z czytelnego nazwiska, ale bardzo nieczytelnego imienia to można mieć podejrzenia, że w ten sposób ukrywana jest przeszłość. Jeżeli natomiast trudne do odczytania jest nazwisko, można podejrzewać, że pisząca w ten sposób osoba ma wyraźny problem ze swoim pochodzeniem.

Grafologia – Podpis

Wieńczący każdy rękopis podpis autora to element, który pozwalana na bardzo głęboką analizę charakteru osoby piszczącej.

Jeżeli podpis składa się pisanych rozłączenia imienia i nazwiska, jest to przejaw skutecznego rozdzielania poszczególnych elementów codziennego życia. Jeżeli jednak pomiędzy elementami podpisu jest wyraźne połączenie, można mieć pewność osoba podpisujące się w ten sposób wszystkie swoje sprawy łączy w jeden ciąg zdarzeń i z trudem rozgranicza na przykład pracę od domu.

Wyraźne zaznaczanie swojej osoby i podkreślanie własnej wartości przejawia się w większym od czcionki rękopisu podpisie. Jest to przejaw ekstrawertyzmu i potrzeby docenienia. Jeżeli jednak duży podpis jest wyraźnie niedbały może być to sygnałem braku ogłady piszącego.

Podpis mniejszy od wielkości pisma stosowanego w rękopisie to wyraz skromności i chęci ukrywania się przed całym światem.

Osoby chcące podkreślić przekonanie o słuszności swoich poglądów i jednocześnie stanowczo określić wolę walki w ich obronie będą w podpisie stawiała kropkę po nazwisku.

Jeżeli podpis jest wykonany za pomocą inicjałów, może to świadczyć o wyrafinowaniu, wyjątkowym skupieni i umiejętności panowania na emocjami osoby piszącej w ten sposób.

Robienie planów odnośnie przyszłości jest bardzo łatwe, tyle tylko, że najczęściej nie są one realizowane. Świadczyć mogą o tym noworoczne przyrzeczenia, o których zapominamy już następnego poranka. Co zatem zrobić, aby nasze cele przybrały formę planów i pociągnęły za sobą działanie?

Jak wyznaczać cele?

Zrób listę celów według priorytetów, dzieląc je równocześnie na cele krótko, średnio  długoterminowe. Wyznaczając swoje cele, postępuj zgodnie ze swoimi priorytetami, tj.:

• górna półka – najważniejsze cele;
• średnia półka  – cele ważne, ale niewymagające natychmiastowej realizacji;
• dolna półka – cele, które można odłożyć na czas nieokreślony bez powodowania większego stresu.

Pamiętaj, że na samej górze listy powinny znajdować się cele, których realizacja jest dla ciebie najważniejsza. Z czasem, cele z dalszych pozycji będą się przesuwały na szczyt i zastępowały cele już zrealizowane.

Przy ustalaniu celów musimy się kierować również regułą SMART. Oznacza ona, że cele muszą być:

• Specyficzne, czyli konkretne, określające co dokładnie chcemy osiągnąć (np. Będę codziennie uczyła się pięciu nowych słówek z języka angielskiego);
• Mierzalne, czyli konieczne jest określenie w jaki sposób będziemy mierzyć odległość do celu i to, ile już zrobiliśmy (np.W ciągu tygodnia nuczę się 35 nowych słówek z języka angielskiego);
• Ambitne, motywujące nas do działania, ale nie przytłaczające (np. zamiast: W ciągu miesiąca nauczę się biegle angielskiego, cel może brzmieć: W ciągu miesiąca przyswoję sobie podstawowe zwroty angielskie, używane w hotelu, w sklepie, w restauracji i opanuję liczebniki oraz określanie godzin);
• Realne, rzeczywiste, czyli nie mogą być abstrakcyjne (np. zamiast celu: W ciągu miesiąca zostanę poliglotą i będę władać biegle czterema językami, możemy sformułować cel długookresowy: W ciągu kolejnych czterech lat będę uczyła się jednego nowego języka rocznie);
• Terminowe, czyli określone w czasie (np. zamiast ogólnego stwierdzenia: Nauczę się języka angielskiego używamy:Do grudnia 2015 roku będę komunikatywnie mówić językiem angielskim).

Pamiętaj, że twoje cele nie są ostateczne i mogą ulec zmianie wraz z pojawieniem się nowych okoliczności oraz informacji.