Kategoria: Psychologia

W całości przekazu informacji płynącej do odbiorcy, aż 55% efektu uzyskuje się mimiką twarzy i gestykulacją, 38 % treści przekazujemy tonem głosu, zaś słowami zaledwie 7%. Oznacza to, że właściwa komunikacja odbywa się praktycznie bez słów. Jak zatem właściwie odczytać płynące komunikaty? Jak dowiedzieć, się, czy rozmówca jest nami zainteresowany czy może znudzony?

Mowa ciała – oznaki zainteresowania

Co to jest komunikacja niewerbalna?

Mowa ciała, to inaczej komunikacja  niewerbalna. W literaturze można wyróżnić  aż dziesięć kategorii pozasłownych: gestykulacja, mimika, dotyk i kontakt fizyczny, wygląd, dźwięki paralingwistyczne, wokaliza, spojrzenie, dystans fizyczny, pozycja ciała oraz organizacja środowiska. Należy podkreślić, ze komunikaty niewerbalne są wieloznaczne, a w każdym przypadku ich interpretacja jest możliwa dopiero po uwzględnieniu wszystkich sygnałów oraz kontekstu sytuacyjnego.

Mowa ciała – Gestykulacja

Gestykulacja obejmuje nie tylko ruchy rąk czy dłoni, ale również nóg, stóp i korpusu ciała. Gesty szybkie i duże mogą wyrażać pobudzenie emocjonalne, natomiast małe i wolne – spokój rozmówcy. Przykładowo częsty gest skinienia głową może oznaczać powitanie, aprobatę bądź sygnał do działania. Kiedy głowa jest spuszczona i na dźwięk głosu rozmówcy osoba ją podnosi, to oznacza zainteresowanie. Nierzadko towarzyszy temu uniesienie brwi. Przechylenie głowy na bok również może być oznaką zainteresowania, podobnie jak pochylenie samej głowy lub całego ciała w stronę rozmówcy.

Mowa ciała – Mimika

Mimika oznacza ruchy mięśni mimicznych, będących najważniejszym i najbardziej wyrazistym sygnałem skierowanym do uważnego obserwatora. Mówi się, że zwierciadłem naszej duszy są oczy i ich wyraz, ale ważnym składnikiem wyrazu twarzy są także brwi. Ich poszczególnym pozycjom przypisane są następujące znaczenia:

• wysoko uniesione – nieufność,
• nieco uniesione  – zdziwienie, ale również zainteresowanie, zaciekawienie,
• pozycja normalna  – obojętność, brak reakcji,
• nieco opuszczone  – zakłopotanie,
• nisko opuszczone  – gniew, złość.

Należy pamiętać, że każda emocja malująca się na twarzy stanowi kombinację różnorodnych ruchów mimicznych oczu, brwi i ust.

Mowa ciała – Kontakt wzrokowy

Spojrzenie to sposób patrzenia na drugiego człowieka, aktywnie wyrażający intencję chronienia go i oczekiwania zmian, często połączony z dotykiem. Dobry kontakt wzrokowy nie polega na nieustannym spoglądaniu na siebie. Osoba w roli nadawcy komunikatu (podczas mówienia), spontanicznie spogląda w dowolne rejony przestrzeni, co jakiś czas kierując wzrok w stronę słuchacza. Kontakt wzrokowy może być dla uczestników relacji źródłem porozumienia i oznaką zainteresowania. Pomiędzy zainteresowanymi sobą partnerami nie powinien być on jednak nachalny, ale równocześnie musi być na tyle długi, by potencjalny partner od razu zrozumiał, iż nie był przypadkowy. Także wyrażające zachwyt spojrzenie daje wyraźnie do zrozumienia, że partner jest zainteresowany kontynuowaniem znajomości bądź jej zacieśnieniem.

Niekiedy określone gesty mogą zupełnie nic nie znaczyć, jednak w kontekście sytuacyjnym przekazują bardzo jasny komunikat.

Męska mowa ciała – randka

Męska przestrzeń

Każdy człowiek ma wokół siebie przestrzeń, w której czuje się dobrze. W relacjach z różnymi osobami ludzie zachowują charakterystyczne odległości pomiędzy sobą. Jest to dystans fizyczny, czyli odległość od rozmówcy. Może on być większy bądź mniejszy w zależności od stopnia znajomości uczestników relacji statusu społecznego czy kręgu kulturowego.

Do przestrzeni osobistej (przestrzeni zaczynającej się od 120 cm i zmierzającej w stronę podmiotu na odległość 60 cm) dopuszczeni są dobrowolnie członkowie rodziny, przyjaciele, bliscy koledzy, niekiedy przełożeni. Strefa osobista graniczy ze strefą intymną, zaczynającą się na powierzchni skóry, a kończącą ok. 60 cm od ciała. Warunkiem dopuszczenia kogoś do tej strefy jest głębokie zaufanie bądź zainteresowanie. Jest to również strefa zarezerwowana dla kontaktu intymnego (niekoniecznie erotycznego). Mężczyźni często rozpoczynają proces komunikacji zachowując dużą odległość i stopniowo zmniejszając dystans. Przebywając z partnerką w strefie intymnej komunikują się ściszonym głosem, a także zmysłem powonienia i dotykiem.

Męska mowa ciała – Oczy zwierciadłem duszy

Kontakt wzrokowy to spojrzenie, przy którym wzrok wędruje od jednej źrenicy rozmówcy do drugiej. Może być on dla uczestników relacji źródłem porozumienia, wyrażać zainteresowanie bądź stanowić zaporę w komunikowaniu się. Przykładowo, nie każda osoba akceptuje głębokie patrzenie w oczy, może się bowiem poczuć wówczas nieswojo. Oczy mężczyzny mogą jednak wiele zdradzić i odsłonić jego emocje, oczekiwania oraz plany względem kobiet. Już obserwacja ruchu jego  gałek ocznych może wskazać, czy partnerka mu się podoba – jeśli mężczyzna patrzy w oczy, a następnie jego wzrok spoczywa na nosie i ustach, to oznacza, że kobieta mu się podoba. Akceptację, a nawet zachwyt zdradzają również jego źrenice  – rozszerzone są oznaką kobiecego triumfu.

Męska mowa ciała – Postawa ciała

Pozycja ciała w trakcie rozmowy to obserwowany poziom napięcia bądź rozluźnienia mięśni szkieletowych oraz postawa otwartości bądź zamknięcia. Mężczyzna w kontaktach z kobietą, którą jest zainteresowany, przybiera postawę otwartości. Jeśli jego ciało jest skierowane w stronę kobiety, lekko się nad nią pochyla, jego stopy są skierowane w jej kierunku, a na dodatek jego  wzrok często zatrzymuje się na jej sylwetce, to jest on zaintrygowany.

Dobry znak dla kobiety to również oznaki dbałości o swój wygląd – mężczyzna wciąż poprawia krawat, pasek, czy odgarnia włosy. Jest to oczywisty sygnał, że jest partnerką zainteresowany i zależy mu, aby jak najlepiej wypaść w jej oczach.

Mowa ciała potwierdza, nawet nieświadomie, co myślimy i co czujemy. Obserwacja zachowania kobiet podczas randki pozwoli nam uniknąć niezręcznych sytuacji i przekonać się, czy kobieta rzeczywiście jest zainteresowana kontynuowaniem znajomości.

Język ciała kobiet – randka

Dobra komunikacja społeczna

Bez dobrego opanowania umiejętności porozumiewania się zarówno jednostka, jak i grupa społeczna, niewiele mogą osiągnąć. Komunikacja społeczna jako zasadniczy element kontaktu międzyludzkiego jest warunkiem sprawnego działania oraz właściwego zrozumienia drugiej osoby. Kompetencje komunikacyjne są niezbędne zarówno w pracy zawodowej, jak i w związkach pomiędzy partnerami. Niezależnie od tego, czy jesteśmy już w związku czy dopiero staramy się o zdobycie serca partnerki, warto nauczyć się rozpoznawać werbalne i niewerbalne sygnały, wysyłane przez kobiety.

Duże znaczenie w kontaktach interpersonalnych, oprócz słów, ma tak zwana mowa ciała, a dokładnie komunikacja pozawerbalna obejmująca wyraz twarzy, ruchy ciała, gesty oraz charakterystyczne cechy głosu. Komunikaty niewerbalne to przekazanie informacji jedynie na temat podstawowych wymiarów uczuć i postaw.

Język ciała kobiet – Kobiece sygnały

Tak to już jest, że ludzie bardziej ufają mimice twarzy, a mniej słowom. Kanały niewerbalne są bowiem mniej kontrolowane i odzwierciedlają w sposób bardziej bezpośredni głębsze, prawdziwe uczucie oraz postawy osoby. A jakie gesty wyrażają zainteresowanie kobiet partnerem na randce? Warto zwrócić uwagę na poniższe komunikaty niewerbalne, by właściwie odczytać intencję partnerki:

• Spojrzenie – mówi się, że oczy są zwierciadłem duszy, bowiem są one najbardziej wiarygodne. Ich wyraz nie podlega świadomej kontroli człowieka, gdyż jest uzależniony od fizjologii naszego organizmu. W sytuacji kontaktów z płcią przeciwną, to kobiety dają zazwyczaj pierwszy sygnał do flirtu, zatem jeśli kobieta kilkakrotnie spogląda w kierunku mężczyzny oznacza to, że jest nim zainteresowana.
• Dotyk – stanowi ingerencję w strefę intymną drugiej osoby, ale kobieta wcale nie musi dotykać partnera, by wyrazić zainteresowanie jego osobą. Muśniecie swojego policzka, dyskretne zwilżenie warg językiem, przy jednoczesnym utrzymywaniu kontaktu wzrokowego z partnerem, komunikuje zainteresowanie mężczyzną. Co istotne, nawet dotyk przedmiotów może mieć erotyczny wydźwięk i być sygnałem zachęty dla partnera szczególnie, jeśli podczas rozmowy kobieta bawi się biżuterią bądź palcem obwodzi brzeg kieliszka.
• Postawa – o zainteresowaniu może świadczyć również ułożenie ciała. Postawa zamknięta, splatanie rąk na piersiach lub trzymanie z przodu, na wysokości klatki piersiowej np. menu z restauracji podczas randki, jest wyrazem postawy zamkniętej. Może to oznaczać, że kobieta czuje się niepewna bądź zagrożona. Zachowanie prostej sylwetki, pokazywanie dłoni, lekkie pochylenie  kierunku rozmówcy i szeroki uśmiech na twarzy komunikuje zainteresowanie dalszą znajomością.

Aby proces komunikacji przebiegał bez zakłóceń, konieczne jest zachowanie spójności pomiędzy komunikatami werbalnymi i niewerbalnymi. Nie można również wyciągać wniosków interpretując pojedyncze sygnały – należy je postrzegać jako całość komunikatu.

Pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz.  Kształtuje się ono błyskawicznie nawet w ciągu od 0,1 sekundy, najdłużej zaś w czasie do 30 sekund. Jak jednak poznać, czy wrażenie, jakie zrobiłeś na kobiecie jest pozytywne?

Język ciała kobiet – pierwsze wrażenie

Nasi przodkowie bardzo często musieli oceniać w ułamku sekundy, czy obcy stanowi zagrożenie. Ta zdolność wciąż daje o sobie znać, mimo ewolucji. Pierwsze wrażenie w kontakcie z nowo poznaną osobą kształtuje się w ułamku sekundy, jednak konsekwencje tej chwili mogą determinować późniejsze decyzje. Najczęściej to na podstawie pierwszego wrażenia kobieta ocenia, czy chce kontynuować znajomość z mężczyzną, czy też nie. Dlatego też nie sposób nie doceniać mądrości porzekadła: „Nigdy nie dostaniesz drugiej szansy na pierwsze wrażenie”. Jak jednak przekonać się, jakie emocje budzisz w kobiecie? Najlepiej jest obserwować jej mowę ciała, zwracając szczególną uwagę na następujące sygnały:

• Twarz i oczy – to najbardziej wyeksponowane części ludzkiego ciała. Same oczy przekazują kilka rodzajów komunikatów. Wpatrywanie się w kogoś (nie nachalnie) oraz rzucanie raz po raz spojrzeń, jest interpretowane jako oznaka zainteresowania kobiety. Utrzymywanie kontaktu wzrokowego świadczy także o sympatii dla tej osoby. Czasem jest to wyraz sympatii już istniejącej, a niekiedy nawet budzącej się bądź rosnącej.

• Ruchy ciała  – komunikaty niewerbalne będące oznaką zainteresowania wysyłają nie tylko oczy, ale również poprzez ruchy ciała: gesty, postawę, pozycję, jaką przebieramy wobec innych. Kobiety zainteresowane mężczyzną często ułożeniem ciała (lekkie pochylenie w kierunku rozmówcy) dają do zrozumienia, że mężczyzna nie jest im obojętny. Również dotyk pozwoli wysnuć wnioski dotyczące stosunku partnerki do jej rozmówcy. Dotyk zwiększa sympatię i poprawia zgodność. Częsty jest ze strony kobiety dotyk, pozornie przypadkowy, wyrażający się np. w delikatnym dotknięciu ramienia czy zdjęcia z marynarki niewidzialnej nitki. Warto również zwrócić uwagę na gestykulacje kobiety – jeśli odsłania ona nadgarstki to oznacza to, że czuje się bezpieczna.

Warto pamiętać, że dobry kontakt z kobietą wpływa na jej postrzeganie mężczyzny. Zostało bowiem udowodnione, że partnerzy stają się dla siebie bardziej atrakcyjni, kiedy porozumiewają się pozytywnie, również za pomocą gestów. Warto zatem zadbać, aby były one właściwie odczytane i by odpowiednio na nie reagować.

Sztuka od wieków wyraża oraz podkreśla znaczenie piękna. Atrakcyjność jest dostrzegania już od najmłodszych lat, zaś osobom ładnym częściej przypisuje się pozytywne cechy społeczne. Na szczęście mamy wpływ na własną atrakcyjność i wcale nie musimy w tym celu odwiedzać chirurga plastycznego. Wystarczy zadbać o swoją fryzurę.

Co Twoje włosy mówią o Tobie?

Fryzurę tworzy dany kształt. Osiąga się ją poprzez odpowiednia stylizację włosów, zrównoważone linie, które dobrze się będą komponowały zarówno z kształtem głowy, cechami twarzy, jak i charakterem i stylem życia. Podstawowym celem fryzury nie jest wcale olśniewający wygląd, ale jego poprawienie i zwiększenie pewności siebie. Wybierając daną fryzurę należy pamiętać, że istnieją uczesania odpowiednie do pracy, a także po pracy, inne na co dzień, a inne na specjalne okazje. W każdym jednak przypadku muszą one współgrać z naszą osobowością, strojem, makijażem i dodatkami.

Fryzura musi być również dopasowana do wieku klientki – modna, młodzieżowa fryzura może u starszej osoby wyglądać nieatrakcyjnie, podkreślając niedoskonałości jej urody. Już same ostre linie obecne w nowoczesnych stylach podkreślają zmarszczki na twarzy, czole oraz wokół ust.

Fryzura ponadto musi uwzględniać charakter pracy. Istnieją pewne zawody (na przykład pielęgniarka, chirurg, kucharka), które niosą ze sobą konieczność upięcia włosów bądź takiego ich cięcia, żeby pojedyncze kosmyki nie wymykały się spod czepka. W takim przypadku nie powinno się decydować na mocne cieniowania.

Na zdrowym ciele zdrowe … włosy

Organizm człowieka przypomina system naczyń połączonych co oznacza, że jakiekolwiek zaburzenia w jednej ze sfer, przekładają się na kłopoty z innym organem czy zewnętrzne oznaki wewnętrznych problemów. Ciesząca się witalnością osoba, która dba o kondycję fizyczną, kocha ruch, przebywanie na świeżym powietrzu, której dieta jest zbilansowana, będzie z pewnością dumną posiadaczką pięknych, gęstych i lśniących włosów.

Jeśli włosy są szorstkie, rozdwajają się na końcach i straciły blask to może oznaczać, że padły ofiarą mocnych farb, dekoloryzacji, rozjaśniania, trwałej ondulacji, a także suszenia włosów gorącym powietrzem, charakterystycznego szczególnie dla osób żyjących w pospiechu. Jeśli natomiast się przetłuszczają, to może to być oznaką problemów z przemianą materii i układem krążenia.

Fryzura a charakter

Fryzura jest też odbiciem naszej osobowości, stosunku do życia oraz do siebie. Synonimem „szarej myszki” powinien stać się naturalny kolor włosów i nieśmiertelny kucyk. Długie, opadające na plecy włosy mogą świadczyć o silnej potrzebie niezależności, umiłowaniu natury oraz prostoty życia. Włosy krótkie, ekscentryczne pazurki i wyraźne asymetrie są oznaką awangardowego sposobu bycia, bojowego ducha i chęci przełamania tradycyjnego podziału społeczeństwa i przypisywania mu ról męskich i kobiecych.

Dużo o osobie może powiedzieć również kolor. Osoby farbujące włosy na kolor blond, nawet podświadomie, chcą zwrócić na siebie uwagę. Włosy koloru rudego mają być z kolei oznaką drapieżności, natomiast farbowanie włosów na kolor ciemny wiąże się z pragnieniem otoczenia się nimbem tajemniczości.

Dlaczego jedni lubią się przytulać, a w przypadku innych nawet poklepanie po ramieniu budzi agresje? Dlaczego dzieci nie lubią buziaków cioci, a szef stojący nam za plecami paraliżuje i budzi u nas lęk? Wszystkiemu winna jest strefa dystansu.

Czym jest strefa dystansu?

Dystans fizyczny jest jednym z kanałów niewerbalnych, który mówi o stopniu zażyłości pomiędzy uczestnikami relacji. Jeśli jest on niewielki bądź skraca się on w trakcie rozmowy to oznacza, że partnerzy interakcji rozumieją się bardzo dobrze, pojawiła się pomiędzy nimi więź i chcą oni kontynuować relacje. Sygnały przeciwne, tj. duży dystans bądź jego zwiększanie w trakcie trwania rozmowy są sygnałem oddalania się psychicznego, co przekłada się na sferę fizyczną.

Strefa dystansu określa odległość, która pozwala nam komfortowo poruszać się, żyć, a także rozmawiać z innymi ludźmi i z nimi pracować. Można wyróżnić cztery strefy dystansu, tj.:

• strefa intymna – 0 – 45cm (dopuszczalna dla osób bliskich),
• strefa osobista – 45 – 120 cm (strefa funkcjonująca w pracy, szkole, w trakcie spotkań towarzyskich),
• strefa społeczna – 120 –360 cm (odległość zachowywana w kontaktach z ludźmi, których zbyt dobrze nie znamy),
• strefa publiczna – powyżej 360 cm (odległość, którą przyjmujemy zwracając się do większej grupy ludzi).

Przekraczanie strefy intymnej czy osobistej jest traktowane jako napad, atak i może wywołać gwałtowne reakcje.

Nieśmiałość u dzieci jest często źródłem lęku. Ten z kolei pociąga za sobą szereg negatywnych konsekwencji na różnych płaszczyznach funkcjonowania dziecka. Jak można rozpoznać zaburzenia lękowe?

Zaburzenia lękowe u dzieci nieśmiałych

Dzieci nieśmiałe mogą przejawiać następujące zaburzenia lękowe:

• Uogólnione, które przejawiają się m.in. zamartwianiem się różnymi sprawami, stałym upewnianiem się, dolegliwościami somatycznymi, koncentrowaniem się na przeszłości i przyszłości;
• Swoiste fobie, które przejawiają się unikaniem obiektu lub sytuacji budzącej obawy albo przeżywanie silnego lęku w ich obecności;
• Społeczne, wynikają z wyolbrzymiania i przedłużania się normalnej fazy lęku przed obcymi (dzieci z takim zaburzeniem mają dobre relację z rodziną i osobami bliskimi, ale odczuwają lęk w kontaktach z osobami spoza rodziny).

Dzieci nieśmiałe najczęściej przeżywają wysoki poziom lęku społecznego określanego jako lęk przed oceną innych ludzi. Dlatego też mogą mieć skłonność do ograniczania liczby kontaktów z innymi ludźmi, a także tendencję do częstego stosowania autoprezentacji ochronnej, by uniknąć dezaprobaty otoczenia. Przyjmują one styl zachowawczy, nie przedstawiając się rozmówcy w zbyt korzystnym świetle, nie mówią o sobie i sprawiają wrażenie osób przeciętnych.

Zdarza się również, że dzieci nieśmiałe, które przejawiają zaburzenia lękowe, mogą maskować przeżywane przez siebie emocje emocjami przeciwnymi, np. zamiast wstydu prezentują zachowania agresywne itp.

Każdy ma prawo do wyrażania siebie, do bycia sobą, realizowania swoich pasji i marzeń dopóty, dopóki nie krzywdzi innych. Taka postawa wyklucza bezsilność, poczucie winy czy poświęcenie, ale jest oznaką zdrowej troski o siebie i asertywnej postawy.

Z asertywnością nam do twarzy

Asertywne zachowanie sprzyja kształtowaniu równości w relacjach międzyludzkich i oznacza równe traktowanie każdej ze stron, a także dodawanie energii i otuchy słabszym, sprawianie aby w relacjach w które wchodzimy, wszyscy byli wygrani. Takie zachowanie zakłada działanie we własnym najlepszym interesie, przejawiające się m.in. w zdolności do podejmowania decyzji dotyczących naszego życia (zarówno prywatnego, jak i zawodowego), zaufaniu do własnych osądów, ustalaniu rzeczywistych celów oraz pracy nad sobą i własnym rozwojem.

Z asertywnością wiąże się również obrona własnego stanowiska, czyli mówienie „nie”, ustalanie granic czasu oraz energii poświęcanej innym, właściwe reagowanie na krytykę bądź poniżanie, popieranie bądź zmiana swoich opinii, wynikająca z przyjęcia argumentów drugiej strony, nie zaś słabości i uległości. Asertywność to także szczere i swobodne wyrażanie własnych emocji, do okazywania gniewu, przywiązania, miłości, do przyznawania się do odczuwanego strachu i lęku.

Asertywność to wreszcie korzystanie z własnych praw, jako obywatela, członka społeczności, grupy, ale ta indywidualna ekspresja jest osiągana bez naruszania praw i godności innych ludzi.

Nieśmiałość może wpływać na wszystkie sfery życia dziecka, znacznie zaburzając ich jakość. W jaki sposób nieśmiałość zmienia rozwój dziecka i jakie problemy za sobą pociąga?

Wpływ nieśmiałości na funkcjonowanie dziecka

Skutki bycia nieśmiałym

Nieśmiałość ma wpływ zarówno na rozwój poznawczy, jak i na emocjonalno-społeczny dziecka. W sferze rozwoju społecznego, wpływ ten dotyczy możliwości zapamiętywania, bowiem nieśmiałe dzieci koncentrują się na własnych przeżyciach i dlatego zwracają mniejsza uwagę na dopływające do nich bodźce. Trudności sprawia im również wypowiedź ustna, mają problemy z zebraniem myśli, logiczne powiązanie wątków oraz udzielenie odpowiedzi na pytanie. Dlatego też takie dzieci są często (nawet w ramach samooceny) oceniane jako mniej inteligentne od innych.

Nieśmiałość wywiera również negatywny wpływ na zdolność do radzenia sobie w nowych sytuacjach, bowiem dzieci nie lubią ani sytuacji niejasnych, ani takich, w przypadku których trzeba dokonywać wyborów. Dzieci nieśmiałe charakteryzuje także trudność w realizacji planów i zamierzeń i nadmierna koncentracja na społecznym odbiorze swojej osoby.

Niepowodzenia zarówno w szkole, jak i w życiu prywatnym prowadzą najczęściej do obniżenia poziomu aktywności dzieci nieśmiałych, a nawet do bierności w stresujących sytuacjach. Dzieci nie wierzą w możliwość sukcesów w szkole często nawet nie podejmują żadnych starań. Z kolei ten brak aktywności powoduje uzyskiwanie niższych ocen oraz przekonanie nauczycieli o ich niższym potencjalne intelektualnym – w ten sposób pętla się zamyka.

Natomiast w sferze rozwoju emocjonalno-społecznego nieśmiałość utrudnia nawiązywanie kontaktów, dlatego dzieci te tracą wiele okazji do zawarcia wspaniałych przyjaźni i do uczestnictwa w zadaniach grupowych: wspólnych przedstawieniach, drużynie sportowej itp.  Z racji tego, że dzieci nieśmiałe przeżywają negatywne emocje w kontaktach społecznych, często pojawia się u nich skłonność do dostrzegania wyłącznie tych zachowań, które potwierdzają ich przekonanie, że są nieudolne bądź negatywnie odbierane. Przekonanie takie dodatkowo wzmacnia lęk przed kontaktami.

Poczucie klęski w relacjach z otoczeniem rodzi w konsekwencji lęk, który negatywnie wpływa na wiele sfer aktywności.

Któż z nas nie chciałby mieć władzy? Stanowi ona cel wielu ludzi, to w jej imię ginęły jednostki, to ona inspirowała przywódców państw, biznesmenów, a nawet poetów.  Władza zazwyczaj kojarzona jest z pieniędzmi, prestiżem, z szerokimi kontaktami, a także możliwościami. Czym jednak tak naprawdę jest władza i z czego wynika?

Upragniona władza – z czego wynika władza?

Władzę uznaje się za zdolność do narzucania swojej woli innym. Jest ona jedną z podstawowych zagadnień w badaniach relacji międzyludzkich, bowiem w każdej grupie znajdują się przywódcy oddziałujący na zachowanie innych.

Zagadnienia związane z władzą były przedmiotem zainteresowań wielu naukowców, m.in. Maxa Webera, który opisał koncepcję biurokratycznego systemu sprawowania władzy w organizacji. Według niego, kryterium władzy jest określone minimum dobrowolnego podporządkowania się, czyli zainteresowanie w zachowaniu posłuszeństwa oparte na ukrytych motywach bądź otwartej akceptacji. Władza oznacza zatem zdolność wywierania przez jednostkę A wpływu na zachowania jednostki B i to w taki sposób, by jednostka B zrobiła coś, czego w innym wypadku by nie zrobiła.

W organizacji, przez władzę rozumie się możność kierowania grupą osób i dysponowania zasobami z racji zajmowania nadrzędnej pozycji. Pozycja ta może być związana z delegacją władzy z wyższej instancji (np. stanowisko kierownicze) lub przez powierzenie jej przez członków organizacji drogą wyboru (np. przewodniczący związków zawodowych).

Posiadanie władzy jest powiązane ze  zdolnością do wpływania na innych. Można wyróżnić władzę formalną, która wynika z posiadanych uprawnień oraz władzę nieformalną, wynikającą z osobistych cech danej osoby. Ta władza nieformalna nosi miano autorytetu, który jest pochodną cech osobowych człowieka, jego właściwości intelektu, posiadanej wiedzy oraz zdobytego zaufania współpracowników i podwładnych. Władza formalna wynika z możliwości wywierania wpływu na innych drogą nagradzania, awansowania lub wymuszania, albo budowania władzy na porozumieniu i tworzeniu współdziałającej grupy.