Dlaczego ludzie głosują na Sławomira Mentzena? Psychologiczna analiza nowoczesnego buntu

Sławomir Mentzen to polityk, który wzbudza ogromne emocje – od zachwytu po oburzenie. Jego obecność w przestrzeni publicznej to nie tylko kolejna kandydatura, ale zjawisko społeczne. Młodzi ludzie masowo udostępniają jego wystąpienia, reagują entuzjastycznie na jego hasła, a jego media społecznościowe biją rekordy popularności. Jak to możliwe, że polityk o dość twardych i kontrowersyjnych poglądach ekonomicznych, światopoglądowych i społecznych zyskuje tak szerokie poparcie, szczególnie wśród młodego pokolenia?

1. Psychologia buntu i potrzeba odróżnienia się

Mentzen przemawia do tych, którzy mają silną potrzebę zaznaczenia swojej niezależności. Jego przekaz często opiera się na sprzeciwie wobec „układu”, „systemu”, „starych polityków” czy „lewicowej propagandy”. Dla młodych wyborców to nie tylko konkretna treść – to emocjonalna identyfikacja z postawą buntu. Głosowanie na Mentzena staje się wyrazem sprzeciwu wobec świata, który nie spełnił oczekiwań – szkoły, państwa, polityki, systemu podatkowego. To potrzeba powiedzenia: „nie zgadzam się”.

2. Prosty przekaz i efekt „mówienia jak jest”

Mentzen używa prostego, bezpośredniego języka, często podszytego humorem i ironią. Psychologicznie działa to jak tzw. efekt „autentyczności” – nawet jeśli jego wypowiedzi bywają kontrowersyjne, wiele osób odbiera je jako „prawdę”, bo nie są wygładzone politycznie. W oczach części wyborców Mentzen „mówi to, co wszyscy myślą, ale boją się powiedzieć”. Taki sposób komunikacji buduje zaufanie – nawet jeśli się z nim nie zgadzamy w 100%, wydaje się „prawdziwy”.

3. Złość i frustracja jako napęd wyborczy

Wielu jego sympatyków to osoby sfrustrowane – brakiem perspektyw, biurokracją, niskimi zarobkami, poczuciem niesprawiedliwości. Mentzen daje ujście tym emocjom – wskazuje winnych (urzędnicy, podatki, Unia Europejska, lewica) i oferuje alternatywę: wolny rynek, silną tożsamość narodową, ograniczenie państwa. Psychologicznie to bardzo skuteczna taktyka – człowiek zły szuka kierunku, w którym może „wystrzelić” swoją frustrację. Mentzen daje mu ten kierunek.

4. Młodość + inteligencja = efekt aspiracyjny

Mentzen ma doktorat z ekonomii, prowadzi własny biznes, mówi z pewnością siebie i pokazuje, że „można być młodym i skutecznym”. To wywołuje efekt aspiracyjny – szczególnie u młodych mężczyzn, którzy chcą być postrzegani jako silni, niezależni i inteligentni. Psychologicznie to projekcja: „chciałbym być taki jak on”. Nie trzeba w pełni rozumieć jego programu – wystarczy uwierzyć, że „on wie, co robi”.

5. Poczucie elitarności i wspólnoty „wtajemniczonych”

Głosowanie na Mentzena daje niektórym poczucie przynależności do grupy „bardziej świadomych” obywateli. Jego narracja często zakłada, że „my wiemy, a reszta daje się ogłupiać”. To mechanizm psychologiczny bardzo silnie wiążący – wyborca czuje się mądrzejszy, bardziej świadomy, bardziej niezależny od „owczego pędu”. Utożsamia się nie tylko z politykiem, ale z całą ideą „bycia ponad przeciętność”.

Sławomir Mentzen nie tylko mówi o gospodarce, podatkach czy narodzie – jego sukces opiera się na głębszych, emocjonalnych potrzebach wyborców: buncie, frustracji, potrzebie odrębności i autentyczności. Głosowanie na niego to często nie tyle racjonalny wybór programu, co emocjonalna reakcja na rozczarowanie światem, który nie daje szans i nie słucha. Jeśli chcemy zrozumieć fenomen Mentzena – musimy słuchać nie tylko tego, co mówi on, ale też tego, co czują jego wyborcy.

Przeczytaj również: